گردانيده شد . ( 1369 ) 100 / 5 « وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ » . الحديد / 4 . ( 1370 ) 100 / 6 « معنى . . . مراد آنست » . چنين است در دستنوشت . آيا مصنّف - طاب ثراه - را سهوي دست داده ؟ ( 1371 ) 100 / 9 « او - تعالى - » . براى فارسى زبانان آوردن عبارت وصفى اينچنينى ، پس از ضمير ، قدرى شگفت مىنمايد . شايد بايد اين كاربرد را از زمرهء اثرپذيرفتگيهاى مصنّف از زبان تازى شمرد . ( 1372 ) 100 / 10 « آمنتم . . . الأرض » . الملك / 16 . به جاى « ءأمنتم » - كه در مصحف متداول آمده - ، در دستنوشت آمده : « آمنتم » ؛ و ما - چنانك مىبينيد - همين صورت را آورده‌ايم . ضمنا نگر : مجمع البيان ، ج 10 ، ص 488 . ( 1373 ) 100 / 13 « اليه . . . يرفعه » . فاطر / 10 . ( 1374 ) 100 / 13 و 14 « يدبّر . . . الأرض » . السّجدة / 5 . ( 1375 ) 100 / 18 « إذ يبيّتوا » ؛ « يبيّتوا » . چنين است در دستنوشت ؛ البتّه از عكس ما ، چنين دريافت مىشود كه « إذ » در اصل « ان » بوده و قدرى بعدا لبه‌اش را زائل كرده‌اند . ظاهر اينست كه با اين ريخت موجود ، همين مراد مصنّف بوده باشد تا شرط را بيان كند ، نه اين كه ريخت اصل عبارت را - و اللّه أعلم . ( 1376 ) 100 / 25 « عنه » . در بارهء اين قرائت ، نگر : معجم القراءات القرآنيّة ، ج 2 ، ص 160 . ( 1377 ) 100 / 25 « اللّه » . در دستنوشت : « اللّه » ؛ از روى مصحف شريف درست گردانيديم . ( 1378 ) 101 / 1 « يمنعهم » . در دستنوشت حرف يكم هيچ نقطة ندارد . ( 1379 ) 101 / 7 « و لا تزر . . . اخرى » . الأنعام / 164 . ( 1380 ) 101 / 9 « درست كردار است » . « است » بالاى سطر افزوده شده ؛ به درستى معلوم نيست به خطّ اصلى يا مانندهء آن . ( 1381 ) 101 / 11 « يمينة » . در دستنوشت ، حرف يكم بىنقطه است .